Ben de Elazığ’ın dillere pelesenk olmuş, her ortamda konuşulan en popüler yedi kronik sorununu ele alıp, bu sorunlara beş milletvekilimizin yaklaşımını araştırarak bir analiz yapmaya karar verdim.

Peki bu 7 sorun nedir?

1 – Çimento fabrikasının taşınması,
2 – İşsizlik sorununun çözümü,
3 – Baskil kayısısının tescili,
4 – Kuzova Sulama Projesi,
5 – Pertek Köprüsü’nün yapımı,
6 – Yıkılan SSK Hastanesi’nin yeniden yapılması,
7 – Maden PTT binasının kendi yerine yapılması.

Bu sorunlar hâlâ aynı cümlelerle anlatılıyor. Hâlâ “gündemde”, hâlâ “takip ediliyor” ve hâlâ “çözülmek üzere”…

Meclis kürsülerinde, bakanlık koridorlarında, yerel televizyonlarda… AK Parti’den Ejder Açıkkapı, Prof. Dr. Erol Keleş, Mahmut Rıdvan Nazırlı; MHP’den Semih Işıkver; CHP’den Gürsel Erol… Hepsi defalarca karşımıza çıktı. Hepsi “Elazığ için tek yürek” dedi, “bu işi çözeceğiz” diye el sıkıştı, protokol fotoğrafları verdi, “tarihi eşik aşıldı” diye müjde üstüne müjde sıraladı.

Peki 30 Mart 2026 itibarıyla elimizde ne var?

Bolca toplantı, samimi görüntüler, ortak açıklamalar… Ama vatandaşın beklediği, “işte oldu” diyeceği, çocuğuna “bak bu bizim sayemizde yapıldı” diye anlatacağı tek bir tamamlanmış iş yok. Ne bir köprü açılışı, ne bir fabrika taşınma töreni, ne de bir hastanenin temel atma töreni yapıldı...

Yıllardır süregelen kronik sorunların bütün vebalini bu dönem görev yapan milletvekillerimize yüklemek de haksızlık oluyor. Ancak sorunların çözüm bulması için bu konuların masaya yatırılması, yerel dinamiklerin harekete geçmesi gerekiyor.

MHP CEPHESİ

MHP Milletvekilimiz Semih Işıkver, 7 maddelik sorunlar dosyasının çözüm sürecinde en ısrarcı, en yürekli isim oldu. Çimento fabrikası için “kaldırılmazsa vatandaşın karşısına çıkacak yüzüm kalmaz” dedi. Taşınma konusunun Cumhurbaşkanı’na kadar götürdüğünü, “bir milyon Euro’yu cebimden koyarım” diye ortaya atıldığını söyledi.

Ama fabrika hâlâ yerinde, bacalar hâlâ tütüyor, hâlâ o ağır tozu solumaya devam ediyoruz.

Sayın Işıkver’in kendisi bile geçtiğimiz gün “Elazığ siyaseti kör ve sağır” diyerek tek başına üstlendiği çimento fabrikasının yükünü diğer vekillere de yüklemek istedi. Bu itiraf, aslında hepimizin içine oturan bir acının tarifi oldu. Çünkü diğer vekiller de aynı fabrika için “ortak sorun” diyor, aynı bakanlıklara gidiyor, aynı toplantılara katılıyor. Ama kimse kalkıp “bitti” diyemiyor. Ortak ses, sonuç üretemediğinde sadece birlikte verilen bir fotoğraf karesinden ibaret kalıyor.

AK PARTİ CEPHESİ

AK Parti cephesinde Ejder Açıkkapı en kıdemli ve pratik isim oldu. Maden PTT binasının ihale tarihinin 7 Nisan’a netleştirildiğini duyurdu. Baskil kayısısının tescili için diğer vekillerle ortak fotoğraf karesine girdi. Erol Keleş, sahaya inen titizliğiyle Kuzova Sulama Projesi, Pertek Köprüsü projesi ve SSK Hastanesi’nin planlanma sürecine emek verdi. Rıdvan Nazırlı ise ortak açıklamalarda takımın uyumlu oyuncusu oldu.

Ancak üçü de büyük projelerde “ödenek ayrıldı, ihale imzalandı, süreç devam ediyor” döngüsünün ötesine geçemedi. Üç yılda devasa bütçeler ayrıldı, koca koca protokoller imzalandı, ama Elazığ’ın göbeğinde bu yedi sorunla ilgili somut bir sonuca ulaşılamadı.

CHP CEPHESİ

CHP’li Gürsel Erol ise muhalefet kimliğiyle sorunların çözümü için iktidar vekilleri ile ortak fotoğraf verdi. İşsizlikte soru önergeleriyle, çimento fabrikasında sağlık risklerini dile getirdi, Pertek Köprüsü için “yıllardır seçim propagandası” dedi. SSK Hastanesi’nde ise en somut ortak basın açıklamasına imza attı: Ocak 2026’da dört vekil bir araya gelip “150 yataklı hastane yapılacak” dedi. Şehir olarak alkışladık, “işte bu birlik” dedik.

Ama aradan iki ay geçti. Erol’un “2026 bütçesinde yer almayacağını söylemiştim” diye hayıflanması, aslında hepimizin içini sızlatan bir hakikati anlatıyor: Ortak irade, sıcak bir fotoğraf karesinden ibaret kalınca, vatandaşın yüreğine su serpmiyor.

PEKİ ASIL MESELE NE?

Elazığ siyaseti, parti ayrımı yapmadan “birlik” konusunda gerçekten rekor kırdı. Çimento için Bakan Kurum’a, Baskil kayısısı için ortak çağrıya, SSK için ortak basın açıklamasına hep birlikte gittiler. Bu, Türkiye’de az görülen, takdire şayan bir tablo.

Ama birlik “fotoğraf çektirmek”le olmuyor. Birlik, “sonuç almak” demek oluyor.

2026’nın “tarihi başlangıç yılı” olacağını söyleyen Semih Işıkver’in kendi ağzından “yavaş ilerleme” itirafı, vekillerin elinde olmayan bürokrasi duvarını gösteriyor. Oysa vatandaş artık “müjde” istemiyor “sonuç” istiyor. Vatandaş: Çimento fabrikası taşınsın. Pertek Köprüsü’nün projesi tamamlansın. SSK’da temel atılsın. Kuzova’da su aksın. Baskil kayısısı tescil edilsin. Maden’de PTT binası yükselsin. İşsizlik azalsın istiyor.

Yoksa 2028 seçimlerine kadar aynı sorunları, aynı vekillerle, aynı ekranlarda, aynı cümlelerle tartışmaya devam edeceğiz. Ve her seferinde “bu kez oldu” diye heveslenen Elazığlıların hevesleri kursağında kalacak.

Biz bu şehrin çocuklarıyız. Her bir taşının, her bir sokağının, her bir insanının derdini yüreğimizde taşıyoruz. Siz de öylesiniz, biliyoruz. Ama artık yeni adımlar atmak gerekiyor.

Peki siyasette kariyer edinmek uğruna binlerce dolar harcayarak Amerika’ya FETÖ vizesi alıp ziyarete giden birbirinden ünlü siyasi şahsiyetleri görmezden mi geleceğiz?

FETÖ terör örgütünün Amerika’daki yapılanmasını en ince ayrıntılarına kadar anlatan Yılmaz Polat’ın, her zaman kaynak kitap olarak başvurduğumuz kitaplarına bir yenisi daha eklendi. Siyah Beyaz Yayınları’ndan çıkan Lobiler ve Ajanlar adlı kitap da oldukça enteresan. Kitabın yedinci bölümünün “Fetullah Gülen” başlıklı paragrafında çok çarpıcı bilgiler var:

*“Yahudi Lobisi ve CIA’nın öteki muteber adamı Fetullah Gülen’di. 1997 yılında B-2 turist vizesiyle ABD’ye giriş yapan Gülen’e birinci derecede kefil Musevi asıllı CIA çalışanları oldu. Gülen’in dosyası incelendiğinde arkasında sadece istihbarat değil, kuvvetli bir Yahudi lobisinin olduğu gayet açıktı.”*

Bu kitabın pek çok yerinde FETÖ’nün kimlerin taşeronu olduğu, belgeleriyle birlikte anlatılıyor.

Tabi bizim asıl öğrenmek istediğimiz konu şu: FETÖ’den nemalanmak, siyasi kariyerine referans edinmek ya da ona destek olmak amacıyla Pensilvanya’ya kimler gitti? Hangi partiden siyasetçiler FETÖ’nün düşünce kuruluşları tabelası önünde hatıra fotoğrafları çektirdi? FETÖ’ye yardım ve yataklık etti?

ABD’nin Özel Din Görevlisi adlı kitapta bütün bu soruların cevabı mevcut. Kitabın 59, 68 ve 77. sayfalarında AK Parti’den ve CHP’den hangi siyasetçilerin ABD’ye gidip FETÖ’ye destek verdiği ve Rumi Form adlı düşünce kuruluşunun tabelası önünde hatıra fotoğrafı çektirdiği yazıyor.

Kitapta yer alan isimlerin pek çoğu şu an aktif olarak siyasetin içinde. AK Parti’den bir dönem başbakan yardımcılığı yapmış ama bu dönem gözden düşmüş siyasiler, mevcut hükümette bakanlık yapanlar, Güneydoğu’nun büyük şehirlerinden birinde belediye başkanlığı yapanlar, CHP’de genel başkan yardımcılığı görevini yürütenler, hâlen milletvekili ya da önceki dönem vekillik yapmış pek çok saygın siyasetçi kitapta tek tek kaleme alınmış.

Türk Ceza Kanunu Madde 220
Suç işlemek amacıyla örgüt kurma

(1) Kanunun suç saydığı fiilleri işlemek amacıyla örgüt kuranlar veya yönetenler, örgütün yapısı, sahip bulunduğu üye sayısı ile ... suçları işlemeye elverişli olması hâlinde, iki yıldan altı yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

(2) Suç işlemek amacıyla kurulmuş olan örgüte üye olanlar, bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

*(7) (Değişik: 2/7/2012 – 6352/85 md.) Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dâhil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişi, örgüt üyesi olarak cezalandırılır.*

Şimdi, kafama takılan soru şu: Türk Ceza Kanunu Madde 220’ye göre terör örgütüne yardım ve yataklık suç teşkil ediyor. FETÖ de bir terör örgütü kabul ediliyor. TCK’nın bu maddesinde, terör örgütüne yardım ve yataklığın belirli bir tarihe kadar serbest olup bir tarihten sonra suç olacağı da yazmıyor. FETÖ’ye destek olmaya gidenlerin ya da FETÖ’yü bürokraside palazlandıran, onlara himmet toplayan, tavassutta bulunan veya itibar sağlayan siyasetçilerin terör örgütüne yardım ve yataklıktan yargılanması gerekiyor mu? Gerekmiyor mu?

Lütfen, hukukçularımız bu durumu izah edebilir mi?

İbretlik mesajlarla dolu bu kitapta Yılmaz Abi – abi diyorum çünkü kendisinden kitabını köşeme taşımak için izin istedim, o da büyük bir nezaketle, bir ağabeylik yaparak izin verdi – FETÖ’nün Amerika’daki yapılanmasını, çok önemli bilgileri belgelere ve kişilere dayandırarak anlatıyor. Kimlerin neler yaptığı, hangi ilişkilerde bulunduğu satır satır ifade ediliyor.

Washington-Ankara hattında gözden kaçırılan, yazılmamış pek çok olayı yazarak tarihe tanıklık eden Yılmaz Polat, Fetullah Gülen’in ABD’deki çiftliğinden başlayarak oradaki bütün siyasi düşünce kuruluşlarına kadar her türlü yapılanmasını titiz ve dikkatli bir çalışma ile tek tek kaleme almış.

Fetullah Gülen’in mahkeme dosyasında, Amerika’ya “Special Immigrant Religious Worker” (Türkçeye çevirdiğimizde “Özel Din Görevlisi Göçmen”) statüsü ile giriş yapıldığı belirtiliyor. Kitaba adını veren de bu cümle. ABD’nin Özel Din Görevlisi’ ndeki ilginç bölümleri olduğu gibi aktarıyorum:

“Gülen, 1997 yılında B-2 turist vizesiyle ABD’ye tedavi için geldiğinde kendisini destekleyen ne bir dernek ne de bir kuruluş vardı. Okullarla ilgili bilgisi yoktu. Amerika hakkında bilgisi çok sığdı. Sadece birkaç eyalette dağınık olarak yaşayan müritlerinden haberdardı. Gülen güya tedavi görüp Türkiye’ye dönecekti. Aradan 19 yıl geçti, Gülen hâlâ Amerika’da yaşıyor. Turist vizesi ile giriş yaptığı ABD’de, adına vize düzenlenecek kadar yükseltildi.”

MAHKEME DOSYASI:
Fetullah Gülen’in ABD’ye tedavi amacıyla geldiği söylendi. Gülen’in ABD’de kalma planı Türk kamuoyundan saklandı. Gülen’in Amerika’da kalma vizesi yoktu. Yasal olarak sürekli oturabilmesi için yeşil karta ihtiyacı vardı. Yeşil kart almak için eğitimci sıfatıyla Göçmen Dairesi’ne başvurdu ancak reddedildi.
Oturma izni (yeşil kart) alabilmek için Amerikan mahkemelerinde kıran kırana mücadele verdi. Araya CIA girdi. Önde gelen Amerikalı istihbaratçılar Gülen’e kefil oldu.”

ABD’nin “Özel Din Görevlisi” sıfatıyla yeşil kart alan Gülen’in Amerika maceraları akıp gidiyor bu kitapta. Bu aktardığım bölüm bile FETÖ’nün kimlerin maşası olduğu hakkında tarihe not düşmüş bir gazetecilik örneğidir.
FETÖ örgütlenmesini ve bu örgüte kimlerin siyasi ve ekonomik destek verdiğini de tek tek anlatan bu kitaptan alıntılar yapmaya devam edeceğiz.

Amerika’ya ne görevi ile gittiği malum olan Gülen’in Türkiye’nin demokratik, laik Cumhuriyet sistemini değiştirmek için çalıştığını, kırk yıldır takiye yaparak gözleri boyayarak bu faaliyetlerini örtbas etti. Ama nihayet “takke düştü, kel göründü.” Ancak takkenin altındaki kelin ne kadar tehlikeli ne kadar ölümcül olduğu 17-25 Aralık’tan önce de bilinmeliydi.
Bir dhaki sefere FETÖ’ye destek veren siyasetçileri anlatmaya çalışacağız dilimiz döndüğünce.

Başkan Altınışık: "Hakkımızı Sonuna Kadar Arayacağız"
Göreve geldiği günden beri ilçenin kaynaklarından hak ettiği payı alması için çalıştığını belirten Alacakaya Belediye Başkanı Zafer Altınışık, gazetemize yaptığı özel açıklamada, "İlçemiz topraklarından çıkan zenginliğin Alacakaya'mıza da katkı sunması en doğal hakkımızdır. Ne yazık ki yıllardır bu katkı payı ödenmedi. Yaptığımız resmi başvurular neticesinde hakkımızı tespit ettirdik ve şimdi tahsil aşamasındayız" dedi.

Haklı Alacak Resmi Kayıtlarla Tescillendi
Sürecin teknik detaylarını anlatan Başkan Altınışık, 2010 yılında Sularbaşı köyünün yapılan referandumla mahalle statüsü kazanmasıyla, Eti Krom'a ait S:585 numaralı maden ruhsat sahasının belediye sınırları içinde kaldığını tespit ettiklerini söyledi. Maden mevzuatı gereği, maden üretimi yapan şirketlerin, ürettikleri madenin binde ikisi oranındaki katkı payını, sahanın bulunduğu belediyeye ödemekle yükümlü olduğunu hatırlatan Altınışık, bu kapsamda Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı Maden ve Petrol İşleri Genel Müdürlüğü'ne başvurduklarını ifade etti.

Genel Müdürlüğün 17 Aralık 2024 tarihli yazısı, belediyenin haklılığını resmen ortaya koydu. Yazıda, 2010 yılından itibaren maden katkı payının Alacakaya Belediyesi'ne ödenmesi gerektiği, ancak Eti Krom A.Ş. tarafından herhangi bir ödeme yapılmadığı belirtildi. Genel Müdürlük, 2010-2023 yıllarına ait satış verilerini hesaplayarak belediyeye gönderdi. Bu resmi kayıtlara göre, belediyenin ana alacağı yaklaşık 27 milyon TL olarak tespit edildi. Bu tutarın yasal faizlerle birlikte 66 milyon TL'ye ulaştığı bildirildi.

şirket 'Zamanaşımı' Diyerek Ödemekten Kaçınıyor
Alacakaya Belediyesi'nin hukuki talebine karşı Eti Krom A.Ş., avukatları aracılığıyla gönderdiği 6 Şubat 2025 tarihli cevabi yazıda, "zamanaşımı" gerekçesini öne sürdü. Şirket, 2011-2015 yılları arasında üretim yaptıklarını, sonraki yıllarda üretim olmadığını iddia ederek, Amme Alacaklarının Tahsili Hakkında Kanun'un 5 yıllık zaman aşımı hükmünü gösterdi ve belediyenin tahakkuk ve bildirim işlemi yapmadığını öne sürerek alacağın zaman aşımına uğradığını iddia etti.
Belediye Başkanı Altınışık ise şirketin bu itirazını kabul etmediklerini vurgulayarak, "Söz konusu alacak bir kamu alacağıdır. Yaptığımız başvurular ve Genel Müdürlüğün tespiti, hakkımızın ne kadar net olduğunu gösteriyor. Şirketin, üretim yaptığı dönemde bu ödemeyi yapmamış olması ve şimdi de teknik bir gerekçeyle ödemekten imtina etmesi kabul edilemez. Hukuk yollarını kullanarak, Alacakaya halkının bu hakkını sonuna kadar arayacağız" şeklinde konuştu.
Alacakaya halkı, belediye başkanının bu kararlı duruşunu desteklerken, ilçe ekonomisi için hayati önem taşıyan 66 milyon TL'lik kaynağın tahsili için sonucu merakla bekliyor.

Karar, İl Genel Meclisi’nde olağanüstü toplantıyla, itirazsız ve oy birliği ile alındı. Üzerindeki tüm yapılarla birlikte en az 250 Milyon TL'ye satılması planlanan bu stratejik taşınmazın gelirinin yarısı, yaklaşık 125 Milyon TL'si, doğrudan "iş makinesi ve kamyon alımı" için kullanılacak.

PEKİ, BU KARAR NE ANLAMA GELİYOR?

Kısaca, kalıcı ve değeri her geçen gün artan bir servet, geçici ve amorti olacak bir ihtiyaç uğruna feda ediliyor. Kamu yönetimi, geleceği planlamak ve kamu malını en stratejik şekilde değerlendirmek üzere vardır. Oysa bu karar, "bugünü kurtarma" mantığının, uzun vadeli akılcı planlamanın önüne geçtiğinin göstergesi.

AKILLARA DÜŞEN TEMEL SORULAR:

1. Neden Alternatif Finansman Yolları Tercih Edilmedi? İl Özel İdaresi'nin makine ihtiyacı elbette önemli. Peki, bu ihtiyaç neden kredi kullanımı, bütçede tasarruf veya kira-ödemeli model gibi yollarla karşılanmadı da, geri dönüşü olmayan, şehrin bir tapusunun satışıyla karşılanmak isteniyor? Bu, ailesinden kalan tek evi satıp, parasıyla araba alan bir bireyin mantığından farksız.
2. Arsanın Stratejik Değeri Ne Olacak? Söz konusu arsa Elazığ'ın imar ve kalkınma planlarında yeri yok mu? Gelecekte bu arazinin üzerine yapılabilecek bir sosyal tesis, eğitim kurumu veya şehre gelir getirecek bir yatırım projesi ihtimali, neden "kamyon alımı"ndan daha değersiz görüldü?
3. Kalan 125 Milyon TL'ye Ne Olacak? Gelirin yarısı araçlara ayrılıyorsa, geriye kalan devasa miktardaki 125 Milyon TL ile ne yapılacak? Bu kaynağın nerelere harcanacağı konusunda kamuoyuna şeffaf bir taahhütte bulunulması gerekiyor. Bu belirsizlik, yeni soru işaretlerini de beraberinde getiriyor.

SESSİZ KALMA VAKTİ DEĞİL!

Elazığ halkı olarak, bize miras kalan ve çocuklarımıza bırakacağımız bu değerli varlıkların, "numara değiştirelim" mantığıyla heba edilmesine seyirci kalamayız. Hizmet, geçici ihtiyaçlar uğruna şehrin temel varlıklarının tüketilmesi demek değildir. Hizmet, bu varlıkları akıllıca yöneterek, şehrin hem bugününe hem de yarınına katkı sağlamaktır.

Yetkilileri, bu aceleci ve tartışmalı kararı yeniden gözden geçirmeye; Elazığ halkını ise, kendi malına sahip çıkmaya ve bu hayati soruların cevaplarını sormaya davet ediyoruz.

Çünkü bugün satılan, sadece bir arsa değil, Elazığ'ın geleceğidir.

SEGE raporu, sadece soğuk sayıların toplamı değil. İstihdamdan eğitime, kadının toplumdaki yerinden teknoloji üretimine kadar 52 farklı kriterle bir ilin nabzını tutuyor. Elazığ'ın 47. sırada ve 4. kademede olması, -0,174'lük bir skora sahip olması, bu nabzın zaman zaman hızlandığını ama genel olarak istenen ritimde atmadığını gösteriyor.

Belki de en acı hissedilen, gençlerimizin hikâyesidir. Üniversite sıralarında parlak zekâlar yetiştiren bu topraklar, mezun olduktan sonra onlara yeterli fırsatı sunamadığında, o gençler memleket hasretiyle başka şehirlere, hatta ülkelere göç etmek zorunda kalıyor. Bu, sadece bir "beyin göçü" değil, aynı zamanda bir yürek göçüdür.

UMUDUN VE DİRENCİN ŞEHRİ ASLA PES ETMEZ

Ancak Elazığ, bir rapordaki rakamlara sığdırılamayacak kadar büyük bir ruha sahiptir. Tarih boyunca depremler gibi doğal afetlerle sarsılmış, ama her seferinde "Diriliş"in adı olmuş bir şehirdir. Bu diriliş ruhu, ekonomide ve kalkınmada da kendini göstermelidir.

Elazığ, Fırat'ın enerjisini, maden zenginliğini ve tarımsal potansiyelini daha fazla katma değere dönüştürmenin yollarını aramalı. Organize Sanayi Bölgeleri canlanmalı, yüksek teknoloji yatırımları için cazibe merkezi haline gelmeli. Elazığ Teknopark'ı gibi yapılar, sadece binalardan ibaret kalmamalı, inovasyonun ve girişimciliğin kalbi burada atmalıdır.

Kadınlarımızın okuryazarlık oranındaki olumlu performansı, onların iş hayatında ve sosyal yaşamda daha güçlü bir şekilde var olmaları için bir basamak olmalı. El emeği, göz nuru ürünler markalaşmalı, dünyaya açılmalı.

SON SÖZ ELAZIĞ, KADERİNE RAZI OLMAMALI

Bu rapor bir uyarıdır. Elazığ'ın kaderi 47'ncilik değildir. Tarihi, kültürü, doğal güzellikleri ve en önemlisi çalışkan insanlarıyla çok daha iyisini hak ediyor. Yerel yöneticiler, iş dünyası, sivil toplum ve her bir vatandaş, bu sonucu bir milat kabul etmeli.

Elazığ'ın hikâyesi, rakamlarla yazılan değil, alın teri, azim ve o diriliş ruhuyla yeniden yazılacak bir hikâyedir. Unutmayalım; Harput kalesi, zorluklarla mücadele etmeyi en iyi bilen, sabrın ve direncin timsalidir. Şimdi o ruhu, ekonomik kalkınma için göstermenin zamanıdır. Elazığ, potansiyelini gerçeğe dönüştürdüğünde, sadece sıralamada değil, Türkiye'nin yükselen yıldızlarından biri olacaktır.

CHP'nin İstanbul Kongresi'nin mahkeme kararıyla iptali ve Gürsel Tekin'in görevlendirilmesi, 15 yaşındaki bir çocuğun sürüklendiği menfur terör eylemiyle polislerimizin şehit edilmesi ve bir medya holdingi ile 121 şirkete yönelik kara para aklama iddiasıyla el konulması, gündeme bomba gibi düştü. Bu satırlar yazılırken dahi, pazartesi günü görüşülecek olan ve CHP'nin Kasım 2023'teki kurultayının iptal talebini ele alan mahkeme kararı, merakla beklenen bir diğer konu olarak kamuoyunda merakla bekleniyor olacak.

İşte bu gündem kargaşasının ortasında, size Ankara kulislerinde fısıldanan bambaşka bir konudan bahsetmek istiyorum. Eylül'ün son günlerinde açıklanması beklenen kararlar öncesinde, kısa bir yakın tarih yolculuğuyla hafızalarımızı tazeleyelim.

Hepimizin malumu olduğu üzere; 15 Temmuz 2016'daki hain darbe girişimi sonrasında siyasi partiler arasındaki yeni anayasa ve sistem değişikliği tartışmaları hız kazandı. Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan ve iktidar partisi AK Parti, MHP'nin desteğiyle başkanlık sistemine geçişi öngören anayasa değişikliği teklifini Meclis'e getirdi. Ocak 2017'de 21 maddelik değişiklik kabul edildi ve parlamenter sistemden "Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemine geçişin yolu açıldı.

16 Nisan 2017'de yapılan referandumdan %51,4 "Evet" oyu çıktı. Sistem değişikliği, halkoyuyla onaylandı. 9 Temmuz 2018'de Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi resmen yürürlüğe girdi. 24 Haziran 2018 seçimlerinde Erdoğan, yeni sistemin ilk Cumhurbaşkanı olarak seçildi. 2 Temmuz 2018'de yayımlanan 703 Sayılı KHK ile Başbakanlık kaldırıldı, Bakanlar Kurulu sona erdi. Müsteşar ve müsteşar yardımcısı gibi kariyer bürokrasisinin omurgasını oluşturan kadrolar lağvedildi. Yerine, siyasi atamayla göreve gelen "Bakan Yardımcıları" makamı getirildi. Birçok üst kurul, ajans ve başkanlık doğrudan Cumhurbaşkanlığı'na bağlandı.

Bu kısa tarihi hatırlamamızın ardından, gelelim kulislerde dönen asıl güncel konuya...

Temmuz ayındaki Bakanlar Kurulu toplantısı sonrasında, bakanlarla yenilen akşam yemeğinde, kabine değişikliği kararının Eylül ayına ertelendiği bilgisi paylaşılmıştı. Cumhurbaşkanı'nın zihnindeki değişim senaryosu, Eylül’ün gelmesiyle Ankara kulislerinde yeniden hararetle konuşulmaya başlandı. Ancak ayın ilk yarısında yaşanan yoğun gelişmeler, bu beklentiyi gündemin geri planına itti.

Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, Katar seyahati dönüşünün ardından, 18 Eylül'de BM toplantısına katılmak üzere Amerika'ya gidecek. "Reis’i, oldukça yoğun bir program bekliyor. İşte Cumhurbaşkanı'nın gündem maddelerinden biri de, uzun süredir beklenen kabine değişikliği ile birlikte, yürürlükteki başkanlık sisteminde yapılması planlanan yapısal revizyonlar.

Bu revizyonların en dikkat çekici başlığı ise, 2 Temmuz 2018'de 703 Sayılı KHK ile kaldırılan **Müsteşarlık** kadrosunun yeniden ihdas edilmesi. Cumhurbaşkanı'nın Amerika seyahati dönüşünde, uzun süredir üzerinde çalışılan bu sistem revizyonlarını kamuoyuna açıklaması ve sistemin aksayan yönlerini gidermeye yönelik adımları duyurması bekleniyor. Bu kapsamda, yeni kabine üyeleri de belirlenerek, 1 Ekim'de Meclis'in açılışını takiben Ekim'in ilk haftasında yeni bakanlar yemin ederek görevlerine başlayacaklar.

Ankara kulislerinden edindiğimiz detaylara göre; Engelli Bakanlığı'nın kurulması, bazı bakanlıkların yeniden yapılandırılması ve bakan sayısının artırılması gündemde. Ancak daha da önemlisi, bakan yardımcıları arasında yaşanan yetki karmaşası ve siyasi çekişmeleri ortadan kaldırmak amacıyla, devletin tecrübeleri ile sürekliliğini temsil eden ‘Müsteşarlık ve müsteşar yardımcılığı’ makamlarının yeniden faaliyete geçirilmesi hedefleniyor. Bu hamle ile devlet işleyişindeki bürokratik aksaklıkların giderilmesi ve daha istikrarlı bir yönetim modeline ulaşılması planlanıyor.

Önümüzdeki günlerde, Türkiye'nin yönetim modelinde önemli bir sayfa daha açılacak gibi görünüyor. Sonbahar, siyasette de yeniden yapılanma mevsimi olacak. Ankara’nın derin kulislerinde daha neler konuşuluyor bir bilseniz…

CHP kulislerinde ve sosyal medyasında fotoğraf karesi ağır ifadelerle eleştirildi. CHP medyası yaptığı okumalarla Meclisteki fotoğrafın yani Cumhurbaşkanı ile İyi Parti, Gelecek Partisi, Deva Partisi, İyi Parti, DEM Parti, MHP, Büyük Birlik Partisi genel başkanları parti yöneticileri ve milletvekillerini gösteren fotoğraf karesi 2025- 2026 yılı Meclis çalışma takvimine damgasını vurdu.

Geçen yıl ki Meclis açılışında Devlet Bahçeli’nin DEM parti sıralarına giderek DEM partililerle tokalaşmasının ardından yaşanan gelişmelerle başlayan süreç. Bu gün Terörsüz Türkiye Sürecinde PKK nın silah bırakması ile  Birlik Beraberlik ve Kardeşlik komisyonun kurulmasına kadar ilerledi.

Bu yıl Cumhurbaşkanı Eroğan ‘ın Gerek meclis açılışında ve sonrasında Muhalefeet liderleri ile verdiği fotoğrafın süreci nereye taşıyacağı siyasi çevrelerce tartışmaya başladı.

CHP ‘li kulislerin fotorafa yükledikleri anlamlar malumunuz. Ama bir de Ak partili kulisler bu fotoğarafa ne anlamlar yükleyip ne çıkarımlar elde edilecek. Merak edilen konu şu:

Ak Parti Eski Milletvekili Gazeteci Şamil Tayyar’ın bir şekilde dillendirdiği önemli bir analizi, Ak parti kulislerinde sessizce konuşulmaya başlandı.

Cumhurbaşkanın bu hamlesi Meclis’in 2026 çalışma takviminde Yeni Anayasa Teklifini gündemine getirerek, Muhalefetin de desteği ile Yeni Anayasayı Referanduma götürmek.   2026 yılının son baharı ya da en geç 2027 nin ilk ayları Referandum için ön görülen tarihler arasında. Referandum’dan çıkan sonuca göre de 2027 nin sonbaharında Meclis’in Erken seçim kararı alarak, Cumhurbaşkanlığı ve Milletvekili seçimlerinin yapılabileceği tahminleri konuşuluyor..

Merhum Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel in bir sözü aklıma geldi. Türkiye siyasetinde 24 saat çok uzun bir zamandır. Bir yıl ise çok kısa bir zaman dilimidir.

Siyasetten  Milletvekilliği ikbali bekleyen siyasetçiler şimdiden harekete geçerlerse kendileri için iyi olur zira günler akıp geçiyor.

Elazığ’da  Yerel siyasetin belirsizlik içerisinde kaldığı şu günlerde, siyasi hesap yapanların Ankara’da bir takım çevrelerde kendilerine yer edinmek için faaliyetlerde bulunmaları gayet doğal. Ama şu da bir gerçek ki Ak Parti de siyaset yapmak ‘ip cambazlığına’ benzer dengeyi iyi korumak bastığınız yere dikkat etmeniz gerekir... Hep birlikte gelişmeleri yaşayıp göreceğiz.

1 Ekim 2024: tarihindeki Meclis açılışında, tarihi tokalaşmayı genel kurulun basın locasından izleyerek bu önemli adıma tanıklık eden gazetecilerden biriyim. O gün, Meclis açılış törenleri sonrasında bu tokalaşma çok tartışıldı. Sonrasında yaşanan gelişmeler, bu hamlenin bir devlet projesi olduğunu gösterdi. Bu süreci sizin için tarihi sıralamasıyla yeniden hatırlatmak istedim:

8 Ekim 2024: MHP lideri Devlet Bahçeli, partisinin TBMM Grup Toplantısı’nda yaptığı konuşmada, “Uzattığım el, millî birlik ve kardeşliğimizin mesajıdır. Uzattığım el, ‘Gelin Türkiye partisi olun, gelin teröre cephe alın’ temenni ve teklifidir,” ifadelerini kullanarak, bu konudaki hassasiyetini dile getirdi.

9 Ekim 2024: Cumhurbaşkanı Erdoğan, Bahçeli’nin açıklamalarına destek verdi. Erdoğan, “Cumhur İttifakı’nın uzattığı elin değerinin muhatapları tarafından da layıkıyla anlaşılmasını ümit ediyoruz,” dedi. Söylemlerin Cumhur ittifakının uhdesinde olduğu anlaşıldı.

15 Ekim 2024: Bahçeli, partisinin grup toplantısında yaptığı konuşmada, PKK liderine “Terörün bittiğini, örgütün tasfiye edileceğini tek taraflı ilan etmesi” çağrısında bulundu: “Uzattığım el, Türkiye’de birleşelim, Türk milletinde kenetlenelim tebliğidir,” dedi.

27 Şubat 2025 – İMRALI: DEM Parti heyeti, İmralı’da Öcalan ile görüştü. İmralı: “Devlet ve toplumla bütünleşme için kongrenizi toplayın ve karar alın; tüm gruplar silah bırakmalı ve PKK kendini feshetmelidir,” açıklamasında bulundu.

Meclis’te siyasi partiler arasında ziyaretler gerçekleşti, karşılıklı adımlar atıldı. Bayram öncesi Meclis’ten çıkan yeni infaz düzenlemesiyle sürecin gereğinin yapılmaya başlandığı gösterildi.

11 Temmuz 2025: PKK ilk silah bırakma eylemini gerçekleştirdi. Silah bırakma eylemine 30 PKK’lı katıldı. PKK üyeleri, silahlarını bir kazana bırakarak ateşe verdi. 20 dakika süren töreni yaklaşık 200 kişi izledi.

MHP lideri Devlet Bahçeli: “Terörsüz Türkiye, millî birlik ve dayanışmanın mutlak ve mütemadi kuvvesidir. Silahların teslim işleminin belirlenmiş takvim içerisinde tamamlanmasıyla birlikte kötü anılar geride kalacak; yeni yüzyılın mimarı ve mihveri Türk milleti olacaktır,” açıklamasında bulunarak bu süreçte gelinen aşamadaki memnuniyetini aktardı.

12 Temmuz 2025 – Kızılcahamam: Erdoğan konuşmasında; “Herkes şundan emin olsun: Türkiye'nin onurunu, gururunu çiğnetmeyiz; başını öne asla eğdirmeyiz. Sular tersine akmaz ama akarsa da gereğini yaparız. Terörün bitmesiyle Türkiye daha özgüvenli olacak… Türkiye kardeşlikle büyüyecek,” teminatını verdi.

PKK’nın silahlarını bırakması, Terörsüz Türkiye sürecinin ilerlemesinde önemli bir adımdır. Bu gelişme, Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde karşılık bulacak; milletin iradesiyle hukuki ve yasal adımlar atılacaktır.

Terörsüz Türkiye’ye karşı çıkanlar şunu bilsin ki: Türkiye Cumhuriyeti, devleti ve milletiyle bütünlüğünü ilelebet koruyacak; bölünmesine bu ülkenin gerçek sahipleri asla izin vermeyecektir.

Henüz bir ay bile olmadı Elazığ’a geleli. 12 yıl önce bıraktığım şehirden bambaşka bir manzara ile karşılaştım. İki büyük deprem ve bir pandemi süreci geçirmiş, yorgun bir şehir beklerken; karşıma modern bulvarları, yeni yerleşim alanları ve yepyeni binalarıyla dinamik ayakta duran, canlı bir Elazığ çıktı. Gördüğüm bu yeni şehirle gurur duydum. 12 yıl önceki Elazığ gitmiş, adeta modern bir metropol gelmiş gibiydi.

Şehrin dört bir yanında yükselen TOKİ konutları, açılan yeni bulvarlar ve yollar, Elazığ’ın kent kimliğini oldukça güzelleştirmiş. Bu gelişimde emeği olan Elazığ Valiliği’ne, Elazığ Belediyesi’ne ve tüm kamu kurumlarına; partisi ne olursa olsun görev yapan milletvekillerinden il başkanlarına, belediye başkanından il genel meclisi ve belediye meclisi üyelerine kadar herkesin emeğine bir Elazığlı olarak teşekkür etmek isterim. Ne demiş atalarımız: Yiğidi öldür ama hakkını yeme…

Elazığ’ın bu görsel değişimi ve modern kent görünümünden gurur duyarken, 2015 Milletvekili Seçimleri sonrasında kaleme aldığım ve dönemin yeni seçilen vekillerine hitaben yazdığım, Elazığ’ın öncelikli yedi sorununu içeren köşe yazımı yeniden arşivimden çıkardım. Bu sorunlar son 10 yılda çözüme kavuşmuş mu diye incelediğimde:

• Dördüncü maddede yer alan Doğukent’teki şehir hastanesi projesi, yıllarca yılan hikâyesine dönmüştü. Ancak bu sorun çözüldü ve Fethi Sekin Şehir Hastanesi, tam teşekküllü, modern bir hastane olarak hizmete açıldı. Bunu görmek beni gerçekten çok mutlu etti.
• Yatırım teşvikleri konusu da önemliydi. O dönem Elazığ 4. bölge teşviklerinden yararlanıyordu. 5. ya da 6. bölgeye geçmesi gerektiğini savunmuştuk. Bugün geldiğimiz noktada OSB’de yapılacak yatırımların 6. bölge teşviklerinden faydalanabileceği, OSB dışı yatırımların ise 4. bölge kapsamına dahil edildiği yeni bir uygulama yürürlükte. Ancak bu teşvikler sadece belirli süreler için geçerli. En son 31 Aralık 2024'te sona ermişti, şimdi 2025 yılı sonuna kadar uzatıldı. Bu süreklilik göstermeyen teşvik politikalarının, yatırımcılarda kalıcı bir güven oluşturmaması ise hâlâ çözülmemiş bir sorun olarak karşımızda duruyor.
• Tarım ise en can alıcı meselemiz. Elazığ, bir tarım şehri. Bir zamanlar “tahıl ambarı” olarak anılan Altınova bölgesinin yaklaşık 300 bin hektarlık verimli arazisi sulanabilir nitelikte olmasına rağmen, Kuzova Sulama Projesi yarım kalmış, Uluova sulaması ise randımanlı bulunmadığı gerekçesiyle kaderine terk edilmiştir. Eyüpbağları pompa istasyonu dahi sökülüp hurda olarak satılmıştır. Bugün hâlâ bu verimli topraklar suya kavuşmayı bekliyor. Bu konuda atılacak adımları dikkatle takip ediyor ve umutla bekliyoruz.

İlk yazıda bu kadar sorun yeter. Gelecek yazılarımızda bu ve diğer konuları ayrıntılarıyla ele alacağız…

Filmler ve romanlar genelde şöyle başlar:
"Şehre yeni biri gelir ve hikâye yeniden başlar…"
İşte şimdi, Elazığ’a geri dönen biri olarak yeni bir hikâyeye başlıyoruz...

HOŞ GÖRDÜK ELAZIĞ!

“Hamzabey’den su ne zaman gelecek?”

Ama kimse şu soruyu sormuyor: Kim bu Hamzabey?

Hamza Bey kim?

Bir mühendis mi?

Su hattını ilk çizen usta mı?

Yoksa şehre barajı bağışlayan bir iş insanı mı?

Belki de yakın zamanda kaybettiğimiz  adı çokça anılan bir siyasetçi: Belediye başkanı Milletvekili Hamza Yanılmaz mı?

 …

Hayır, hiçbiri değil.

Barajın gövdesi Palu’nun güneydoğusunda Caro Deresi üzerinde yükseliyor. Teknik bilgiler hazır: 70 metre yüksekliğinde, 56 milyon metreküp kapasiteli, Elazığ’ın geleceğine su taşıyor. Ama isim öylesine seçilmedi. Çünkü her suyun bir kaynağı, her barajın bir hikâyesi vardır.

Hamzabey, öncelikle bir yer adı. Palu’da bir mezra, bir dere, bir mahalle bu adı taşıyor. Yani o isim, suyla birlikte toprağa da kazınmış. Peki ya daha öncesi?

Biraz tarih sayfalarını karıştırınca karşımıza çıkıyor: Osmanlı döneminde Palu Hükümeti’nin beylerinden Cemşid Bey’in oğlu Hamza Bey. Yani bu isim, birkaç asır önce yaşamış bir beyin hatırası. Bugün musluklardan akan suyun adı, aslında o tarihin bize bıraktığı bir iz.

İroni şurada: Biz, modern şehirde musluktan akan suya bakarken sadece “tazyik düşük mü, yüksek mi” diye düşünürüz. Oysa o damlanın ardında yüzyıllar önce yaşamış bir bey var.

Demek ki Hamzabey ne bugünün bir mühendisi, ne de bir siyasetçinin hatırası.

Hamzabey, tarihten bugüne akan bir isim.

Kısacası, Elazığ’ın suyu tarihle karışıyor. Ve biz farkında olmadan, her bardak suyla birlikte geçmişi de yudumluyoruz.

Son Söz: Suyu Korumak Hepimizin Görevi

Bugün Hamzabey Barajı Elazığ’ın can damarıysa, yarın da öyle kalabilmesi bizim elimizde. Çünkü su sınırsız değil. Kuraklık her geçen yıl kapımıza biraz daha sert vuruyor. Bu yüzden musluğu boşa akıtmamak, bahçeyi ölçüsüz sulamamak, damlayı bile israf etmemek zorundayız.

Unutmayalım: Hamzabey’den gelen her damla, hem tarihimizin bir hatırası hem de çocuklarımızın geleceği. O suyu hoyratça harcamak, kendi geleceğimizi tüketmekten başka bir şey değil.

Çok eski bir söz vardır: "Ateş olmayan yerden duman tütmez." Biz de bu sözün hikmetine inanarak Kovancılar araştırmamızı derinleştirmeye karar verdik.

İlçede yaşananların yeni bir şey olmadığını, hikâyenin yıllar öncesine dayandığını öğrendik… Şimdi öğrendiklerimizi sizinle paylaşmak istiyoruz.

Hikâyemize başlamadan önce şunun altını çizmek istiyorum: Bizim şahıslarla ve isimlerle işimiz olmaz. Bizim hikâyemizdeki kahramanlar, bulundukları makamlar ve yaptıkları görevlerle yer almaktadır. Hikâyemizden herkes kendince bir anlam ya da yorum çıkarmakta özgürdür.

Zaten ilk günkü yazımızda da “Bizim insanımız dedikodu yapmayı sever.” demiştik.

Gelelim hikâyemize:

İddiaya göre; 2021 yılında güzide ilçemize kaymakam olarak atanan Kaymakam Bey, o dönemde görev yapan ilçe başkanı, ilçe gençlik kolları başkanı, ilçeye en yakın bir diğer ilçe başkanı ve bir iş insanı ile birlikte kafa kafaya vererek ilçe siyasetini dizayn etmeye çalışmışlar. Bu "kurmay birlikteliği" o kadar ileri bir safhaya evrilmiş ki, Kaymakam’a verilen veda yemeğinde yapılan konuşmalarda “yediklerinin, içtiklerinin yarı gitmediği” bile sosyal medya hesaplarından dile getirilmiş…

Bu kurmay takımı sadece ilçe siyasetini dizayn etmekle kalmayıp, Kaymakamlık uhdesinde olan yıkım, temizlik, köylere hizmet götürme vs. bir takım ihaleli işleri de ahbap-çavuş ilişkileri içinde aralarında paslaşmışlar.

İşler daha da ilerleyince, ilçe siyasetini dizayn etmek kendilerini kesmemiş; bu kez il yönetimine de çengel atmışlar. İl başkanını değiştirmek için harekete geçmişler. Yıllar geçmiş. İlçe başkanı istifa ettirilerek başka bir partiden belediye başkanı adayı olması sağlanmış. İstifa eden ilçe başkanının yerine, gençlik kolları başkanı olan beyefendi atanmış. Bu kurmay takıma bir de “koordinatör” dâhil olmuş ve entrikalar kurulmaya başlanmış.

İlk icraat olarak, AK Parti’ye ilçede belediye başkanlığı kaybettirilmiş.

İkinci aşama ise: İl yönetimine ve il başkanına yönelik tezviratları genel merkeze göndererek il başkanının görevden alınmasını sağlamak, ardından Cumhur İttifakı’nın diğer ortaklarından seçilen belediye başkanını partisinden istifa ettirip AK Parti’ye katılımını sağlamak olacakmış.

Bu ikinci aşamaya geçilmeden olay patlak vermiş. Kaymakam kararnameyle Ege Bölgesi’nde bir ilçeye tayin olmuş. AK Parti il yönetiminde bu kumpasa karışan il başkan yardımcısı istifa etmiş.

Bu il başkan yardımcısının özel hayatıyla ilgili birtakım dedikoduları da arayan okuyucularımızın ısrarla anlatmasına rağmen yazmayı reddettiğimi onlara söyledim, buradan da söylemek istiyorum: Hiç kimsenin özel hayatı bizi ilgilendirmez. Siyasetçilere yönelik bel altı saldırıları asla kabul etmiyoruz. Siyasetin ve siyasetçinin onurunun korunması gerektiğini savunuyoruz.

Yerel siyaset, demokrasilerin kılcal damarlarıdır. Merkezi yönetimler ve iktidar partisi, yerel siyasi aktörlerden gelen geri bildirimlerle kendi hizmet politikalarını şekillendirir. Bu sebepten, yerel siyasetçilerin belirlenmesinde ve görevlendirilmesinde liyakat çok önemlidir.

Her partide, her ilde ve ilçede bunun gibi münferit olaylar yaşanabilir. Önemli olan, vatandaşın siyasetçilere olan güvenini sarsabilecek bu tür faaliyetlerden uzak durmak ve bu tür işlere karışanlara da siyaseten gereğini yapmak olmalıdır.

Gazetemizin sayfaları, adeta Elazığ'ın dertlerinin envanteri gibi. Gün be gün, köy köy, mahalle mahalle, sokak sokak yaşanan sıkıntıları yazıyor, vatandaşın çığlığını duyurmaya çalışıyoruz. Ancak görünen o ki, bu çığlıklar, CHP Elazığ İl Başkanlığı'nın kapısından içeri sızamıyor; Milletvekili Gürsel Erol'un kulaklarında yankı bulamıyor.

Sorunlar Çetelesi ve Yok Olan Siyasi Sorumluluk

İşte, CHP'li yöneticilerimizin görmek istemediği, üstüne basın açıklaması dahi yapmaya değer bulmadığı o çetele:

• Bermaz ovası su bekliyor Bermaz Ovası'ndaki çiftçi, 2013'ten beri kooperatifsiz, desteksiz, ilaçsız. Tarımın can damarı kesilmiş, çiftçi perişan. Sessizlik...
• Engelli Vatandaşlar İkinci Sınıf mı? Kentin dört bir yanındaki üst geçitler, asansörsüzlüğüyle engellileri, yaşlıları, anneleri eve hapsediyor. Bu, insan hakları ihlalidir! Sessizlik...
• Gençliğin Hayalleriyle mi Oynandı? 2021'de verilen "pist" ve "fuar" sözü, 2025'te hâlâ bir hayal. Gençlik enerjisi, umutsuzluğa dönüştürüldü. Sessizlik...
• Turizm Mirası Çöplüğe mi Dönüşsün? Buzluk Mağarası, Dabakhane Mescidi... Tarih ve doğa, bakımsızlıktan çürüyor. Turizm geliri değil, ayıp kazanılıyor. Sessizlik...
• Vatandaş Feribotta Kavrulurken, Köprü Vaadi Nerede? Pertek Feribotu'ndaki çile, her yaz katlanarak artıyor. 40 derece sıcakta saatlerce kuyruk bekleyen vatandaşın derdine derman olacak bir "köprü" projesi için mücadele nerede? Sessizlik...
• Milyonlar Çöpe mi Atıldı? Hüseynik Yolu gibi, kısa sürede çöken milyonluk projeler karşısında, hesap sormak bir muhalefet partisinin asli görevi değil midir? Yine sessizlik...

Ankara Koridorlarında Kaybolan Elazığ Sesleri

Sayın Gürsel Erol, hem Elazığ hem de Tunceli milletvekili. Pertek Feribotu meselesi, onun için çifte bir sorumluluk alanı. Balıkçı esnafı doğrudan ona seslendi. Peki, yanıt ne? Ankara'daki siyasi kulislerde, partisinin genel merkez stratejilerinde Elazığ'ın acil, güncel, yakıcı sorunları kaynayıp gidiyor olmasın?

Muhalefet, iktidarın yanlışlarını eleştirmekten ibaret değildir. Muhalefet, aynı zamanda, halkın derdine derman olacak çözüm önerileri sunmak, mecliste bunun için yasa teklifi vermek, yerelde belediyenin yapmadığını basın açıklamaları, meclis soru önergeleri ve sosyal medya kampanyalarıyla sürekli gündemde tutmaktır.

Eleştiriye Açık Peki Ya Sorumluluk Almaya?

Sayın Erol ve İl Başkanlığı, Saadet Partisi İl Başkanı'nın yaptığı gibi "adalet"ten dem vurabiliyor. Ancak adalet, sadece Ankara'da değil, Elazığ'da da aranmalı. Adalet, çiftçinin destek görmesi, engellinin önündeki engelin kalkması, gencin sözünün tutulmasıdır.

Elazığ halkı, sözde değil, özde muhalefet bekliyor. Görünür, etkin, yılmaz bir muhalefet. Gazetemizin bu manşetleri, CHP'lilerin masasında birikmiş bir ödevler yığınıdır. Vatandaş, "CHP'liler bu haberleri okumuyor mu?" diye sormaya başladıysa, orada çok ciddi bir temsil krizi var demektir.

Umarız bu yazı, bir uyanış çanı olur. Yoksa, Elazığ halkı, kendisine kulak veren, derdini dillendiren, çözüm için mücadele eden siyasetçileri, sessizliğin ve kayıtsızlığın karanlığında aramaya devam edecek. Ve unutulmasın ki, siyasette en büyük erdem, iktidar olmak değil, halkın gönlünde taht kurabilmektir. Bu taht, sessizlikle değil, ancak ve ancak çözüm için verilen aktif bir mücadeleyle kurulur.

Sonrası koskoca bir boşluk…

Ne Meclis gündemine taşınmış somut bir çözüm önerisi, ne kamuoyuna sunulmuş kapsamlı bir rapor… Varsa yoksa kameralar önünde poz, medya organlarına birkaç süslü cümle ve ardından sessizlik. Ankara’ya dönüş yolunda Elazığ’ın sorunları bagajda mı kalıyor, yoksa hiç mi yola çıkmıyor, orası meçhul.

Üç Ziyaret, Sıfır Çıktı

Arşivlere bakalım:

• Temmuz 2024: ETİ Krom işçi sorunları, okul ziyaretleri.
• Ocak 2025: Yıldız Bağları Cemevi ziyareti.
• Ağustos 2025: ETSO’da teşvik ve deprem gündemi görüşmeleri.

Üç farklı geliş, üç farklı fotoğraf albümü… Ama ortada Elazığ’a dair uygulanabilir tek bir yasa teklifi, tek bir Meclis araştırması ya da takip takvimi yok.

Sözler Güzel, Karşılığı Nerede?

Heyet sözcülerinden duyduklarımız:

• “Verileri raporluyor, kamuoyuyla paylaşıyoruz.” – Servet Mullaoğlu
• “Teşvikler cazip hale getirilmeli.” – Mehmet Güzelmansur
• “Afet Bakanlığı’na ihtiyaç var.” – Nermin Yıldırım Kara

Hepsi yerinde tespitler. Peki bu laflar Meclis’te neye dönüştü? Kaç tanesi teklif oldu, hangisi komisyonda görüşüldü? Elazığ özelinde hangi somut adım atıldı? Yanıtını bilen varsa beri gelsin…

Siyasi Görünürlük Turu mu?

Bu şehirde vatandaş, siyasetçiyi sadece düğünde, taziyede ya da kamera karşısında görmekten bıktı. Hele ki “saha çalışması” adı altında gelip, dosyasız, plansız ve takipsiz bir şekilde dönüp gitmeyi, artık kimse samimi bulmuyor. Ziyaretlerin ardında bir tek şey kalıyor: Fotoğraf kareleri…

Eğer bu seyahatler, gerçekten çözüm üretme niyetiyle yapılıyorsa, bunun kanıtı açık ve net olmalı:

• Tam metin raporlar
• Takvimlendirilmiş çözüm adımları
• Sorumlu isimler
• Ölçülebilir hedefler

Yoksa Elazığ kamuoyu, bu ziyaretleri “çözüm odaklı saha çalışması” değil, “siyasi görünürlük turu” olarak görmeye devam edecek.

Son Söz

Elazığ’ın sorunları, sosyal medya paylaşımlarına malzeme değil, Meclis kürsüsüne dosya olmalı. Biz artık “fotoğraf albümleri” değil, “çözüm defterleri” görmek istiyoruz. Ve bu defterler, sadece açılış sayfasında değil, bütün satırlarında Elazığ’ın geleceğini yazmalı.

·  “Elazığ’a Gelenler: Söz Var, Dosya Yok!”

·  “CHP’nin Elazığ Seferleri: Fotoğraf Tamam, Çözüm Eksik”

·  “Üç Ziyaret, Sıfır Adım: Elazığ’ın Sorunları Yolda Kaldı”

·  “Sahada Vaat, Ankara’da Unutuş”

·  “Elazığ’a Gelenler Ankara’ya Dönünce Sessizlik”

·  “Siyasi Turu Bitirdiniz, Çözüm Turu Ne Zaman?”

"CHP'nin Elazığ Ziyaretleri: Fotoğraf Kareleri Bol, Somut Adımlar Yok!"
 

2024'ten bu yana CHP milletvekilleri, Elazığ'a düzenledikleri "saha çalışması" niteliğindeki ziyaretlerde sorunları dinleyip çözüm vaatleriyle döndü. Ancak bugüne dek ne Meclis'te somut yasa teklifi, ne de kamuoyuyla paylaşılan kapsamlı bir rapor ortaya çıktı. Yerel halk, "siyasi turizm" eleştirileriyle bu ziyaretlerin amacını sorguluyor  "CHP, Elazığ'ın desteğini almak istiyorsa, kameradan önce Meclis kürsüsüne çıkmalı." Diye Elazığ kamuoyunda yankılanıyor.

 Ziyaretlerin Kronolojisi:

• Şubat 2024: 6 milletvekili deprem incelemeleri  için Elazığ’a geldi.
• Temmuz 2024: ETİ Krom işçi sorunları ve okul ziyaretleri.
• Aralık 2024: 23 milletvekili STK ve esnaf görüşmeleri yaptı.
• 2025: Ocak, Şubat ve Ağustos'ta toplam 31 milletvekili daha ziyaret etti.

 Her ziyaret sonrası "rapor hazırlanacak" açıklaması yapıldı, ancak TBMM kayıtlarında Elazığ'a özel bir önerge ya da sorunlara ilişkin bir çözüm raporu bulunmuyor.

2. Vaadin Ötesine Geçmeyen Açıklamalar

CHP sözcülerinin kameralara yansıyan umut verici ifadeleri:

• "Afet Bakanlığı kurulsun" (Nermin Yıldırım Kara)
• "Elazığ teşviklerle kalkınmalı" (Mehmet Güzelmansur)

Ancak:

• Afet Bakanlığı teklifi CHP grubundan bile geçmedi.
• ETİ Krom işçilerinin sorunlarına dair Meclis'te soru önergesi dahi verilmedi.

 Yerel Tepki: 'Turistik Gezi' Algısı

Elazığlıların gözünde:

• Ziyaretlerin tek somut çıktısı, sosyal medyada paylaşılan fotoğraf kareleri ve kısa basın açıklamaları oldu.
• CHP Elazığ Milletvekili Gürsel Erol'un "izlenim raporu" vaadi 18 aydır karşılıksız kaldı.

Yerel esnafın yorumu: "Sorunlarımızı dinlediler, ama Ankara'da sesimiz duyulmadı."

Siyasi Analiz: Görünürlük mü, Çözüm mü?

• CHP'nin 23 milletvekilli Aralık 2024 ziyareti, partinin "organize etkinlik" iddiasına rağmen, TBMM gündemine yansımadı.
• Ağustos 2025 ETSO ziyaretinde "deprem teşvikleri" gündeme getirildi, ancak somut bir adım sunulmadı.

Soru:
"CHP, Elazığ'ı 'göstermelik' ziyaretlerle mi hatırlıyor?"

SONUÇ:
CHP'nin Elazığ ziyaretleri, siyasi iletişim başarısı olarak kayda geçse de, halkın beklediği somut adımlar ve raporlar konusunda sınıfta kaldı. Elazığ kamuoyu, "fotoğraf siyaseti" yerine somut icraat talep ediyor.

• Ziyaretlerin sayısal yoğunluğu ile çıktıların zayıflığı arasındaki tezat.
• Meclis'te Elazığ özelinde bir CHP projesinin olmayışı.

"CHP, Elazığ'ın desteğini almak istiyorsa, kameradan önce Meclis kürsüsüne çıkmalı."

Meclis, Çözüm İçin Yeniden Sahnede

Uzun süredir terörle mücadele yalnızca güvenlik eksenli yürütülürken, bu kez TBMM devrede. Elbette her partinin meselelere yaklaşımı farklı. Ancak önemli olan farklılıkları yönetebilme becerisini gösterebilmektir. Bu komisyonun varlığı bile başlı başına demokratik bir kazanım.

Meclis Başkanı Numan Kurtulmuş’un toplantıya bizzat başkanlık etmesi, sürece verdiği önemin göstergesi. Kurtulmuş’un "ortak akıl", "toplumsal mutabakat" ve "demokratik zeminde çözüm" vurgusu, yalnızca sembolik değil, yönlendirici bir mesaj olarak değerlendirilmelidir.

Ortak Dilde Buluşma Çabası

Komisyonun adı üzerindeki tartışmalar, ilk bakışta bir ayrışma gibi görünse de aslında farklı kesimlerin sürece katılım gösterdiğinin işareti. AK Parti, süreci “Terörsüz Türkiye” kavramı etrafında yürütmek isterken; muhalefet partileri, sürecin daha kapsayıcı ve barış temelli tanımlanması gerektiğini ifade ediyor.

CHP, “Toplumsal Barış ve Demokratik Mutabakat” gibi ifadelerle sürece katkı verirken, DEM Parti “Barış ve Demokratik Toplum” gibi isimlerle katılımcı demokrasiyi önceleyen bir yaklaşım sergiliyor. MHP ise “Milli Birlik ve Dayanışma” vurgusuyla ulusal bütünlüğü temel alıyor. Bu öneriler, komisyonun sadece bir isim değil; çok sesliliğin, katılımın ve siyasi temsilin bir göstergesi olduğunun altını çiziyor.

Komisyonun Potansiyeli: Sadece Terörle Mücadele Değil, Toplumsal Onarım

Komisyonun önünde oldukça kapsamlı bir görev alanı bulunuyor. Sadece terör örgütleriyle mücadele değil; aynı zamanda toplumsal kutuplaşmayı azaltmak, mağduriyetleri ele almak, bölgesel kalkınma, haklar ve özgürlükler konusunda kalıcı çözümler üretmek de bu sürecin hedefleri arasında.

Toplumun tüm kesimlerinin sorunlarının, yalnızca güvenlikçi değil; sosyolojik, ekonomik ve siyasal açılardan da değerlendirilmesi, ülkemizin geleceği açısından çok kıymetlidir. Bu anlamda komisyon, hem mevcut sorunlara çözüm hem de yeni toplumsal uzlaşılara zemin hazırlayacak bir platform olabilir.

Şeffaflık ve Katılımcılık Beklentisi

Toplantıların basına sınırlı biçimde açılması ve tutanak paylaşımı gibi detaylarda bazı teknik tartışmalar yaşansa da; bu konuların zamanla açıklık ve güven temelinde çözüleceği kanaatindeyim. Nitekim Meclis Başkanı Kurtulmuş’un da ifade ettiği gibi, süreç boyunca her kesimin fikirlerine açık bir yaklaşım sergilenmesi hedefleniyor.

Komisyon üyelerinin ortak kararlılığı, farklı görüşlere rağmen bu süreçte ilerlenebileceğinin de işareti. Meclis çatısı altında yürütülecek bu tarz çalışmalar, demokrasimizin olgunluk testlerinden biridir.

Yol Uzun Ama Umut Gerçek

Kuşkusuz bu süreç kolay olmayacak. Ancak ilk adımların cesaretle atıldığı, herkesin sözünü söylediği ve çözüm için masada olduğu bir başlangıç, umut verici bir tablodur.

Birbirini dinleyen, anlayan ve birlikte çözüm arayan bir Meclis; yalnızca siyasi krizleri değil, toplumsal yaraları da sarabilir. Bu nedenle komisyonun kurulmasını ve çalışmalarına başlamasını büyük bir sorumluluk ve bir o kadar da umutla karşılıyorum.

Sonuç Yerine: Bu Kez Farklı Olsun

Türkiye’nin çözüm arayışlarında yaşadığı geçmiş tecrübeler ortada. Ancak bu kez çözüm, güvenlikten önce siyasetin dilinde, anlayışta ve kurumlarda aranıyor. Meclis çatısı altındaki bu ilk toplantı, farklılıkları çatışma değil, çözüm için bir araya getiren bir irade ortaya koydu.

Dilerim bu irade, sadece başlıklarla değil; gerçek politikalarla, kalıcı çözümlerle ve halkta karşılık bulan adımlarla ilerler. Zira bu ülkenin her ferdi, çatışmasız, huzurlu ve adil bir geleceği hak ediyor.

Kooperatifin Kapatılması ve Çiftçilerin Çilesi

Bermaz Tarım Kredi Kooperatifi, 1956 yılından 2013'e kadar bölge çiftçilerine gübre, tohum, zirai ilaç, tarım aletleri ve kredi desteği sağlayarak tarımsal üretimin can damarı oldu. Ancak Tarım Kredi Genel Müdürlüğü'nün "zarar eden kooperatifleri kapatma" politikası kapsamında faaliyetine son verildi.

Kooperatifin kapatılmasıyla birlikte, Bermaz Ovası'nda üretim yapan çiftçiler, tarımsal girdileri almak için Elazığ merkeze gitmek zorunda kaldı. Bu durum, maliyetleri artırırken, küçük üreticileri zor durumda bıraktı. Köylüler, "Bir liralık ilacı beş liraya alıyoruz" diyerek isyan etti 

Satış İptali ve Yeniden Açılma Umudu

2022 yılında, Malatya Tarım Kredi Bölge Müdürlüğü, kooperatif binasını 930 bin TL bedelle satışa çıkardı. Ancak yöre halkının ve siyasilerin tepkisi üzerine satış iptal edildi. Yeniden Refah Partili Sacit Günbey, "Bu kooperatif köylünün can damarıydı, niye kapattınız?" diyerek ilk tepkiyi gösterdi. 

Tarım Kredi yetkilileri, köylülerle toplantı yaparak "Yeterli talep varsa yeniden açabiliriz" açıklamasında bulundu. Ancak şu ana kadar somut bir adım Konya Milletvekili Ünal Karaman, konuyu TBMM gündemine taşıyarak, Tarım Bakanı İbrahim Yumaklı'ya soru önergesi verdi. Bakanlık, "Tarımsal potansiyel uygunsa yeniden açılabilir" yanıtını verse de köylüler hâlâ bekliyor 

Bermaz Ovası’nın Tarımsal Potansiyeli ve Kooperatifin Önemi

Bermaz Ovası, 14 köyü kapsayan ve 58 bin dekar tarım arazisine sahip verimli bir bölge. Fasulye, patates, buğday, nohut ve sebze üretimiyle öne çıkıyor. Özellikle "Gezin Fasulyesi" markalaşma yolunda ilerlerken, organik tarım projeleri de hayata geçirildi 

Ancak sulama sorunları ve kooperatifin kapalı olması, üretimi sekteye uğratıyor. Köylüler, "Kooperatif açılsın, devlet destek versin, üretim artsın" çağrısı yapıyor.

 Köylünün Sesine Kulak Verilsin

Bermaz Ovası, Elazığ’ın tarımsal kalkınması için büyük bir fırsat. Ancak çiftçinin desteksiz bırakılması, üretimi düşürüyor. Kooperatifin yeniden açılması, hem çiftçinin maliyetini düşürecek hem de kırsal kalkınmaya katkı sağlayacak.

Yetkililerin sözden öteye geçerek bu tarihi tarım havzasını canlandırması gerekiyor. Çünkü Bermaz Ovası’nın toprağı su istiyor, çiftçisi ise destek!

Son Söz: "Toprağımız Su, Çiftçi Destek İster!"

Bermaz Ovası, Doğu Anadolu'nun tarım üssü olmaya aday. Ancak 70 yıllık kooperatif mirasının kaybı, çiftçiyi zor durumda bıraktı. Köylülerin talebi net:

 Kooperatif derhal açılsın,

 Sulama destekleri hızlandırılsın,

Kırsal kalkınma projeleri hayata geçirilsin!

Ancak bu devasa sağlık gemilerini yönetmek, hiç kuşkusuz kolay bir iş değildir. Büyük güç, büyük stresi de beraberinde getirir. Hele ki Elazığ gibi siyasetin ve sosyal ilişkilerin oldukça hareketli olduğu, herkesin herkesi tanıdığı bir memlekette, bu hastaneler kamusal birer hizmet alanı olmanın ötesine geçer; adeta birer dedikodu ve kulis merkezine dönüşür. Elazığlı, memleketinde olan biteni yakından takip etmeyi sever. Siyasi analizler birinci sırada yer bulurken, sağlık sektöründeki gelişmeler ve dedikodular da ikinci sırada hiç ıskalanmaz.

Modern Bir Tesis, Yıpranmış Bir Yönetim

Geçtiğimiz günlerde, bu düşüncelerle Fethi Sekin Şehir Hastanesi’nin yolunu tuttuk. Amacımız, ‘Ne oluyor, ne bitiyor, her şey yolunda mı?’ sorularına bizzat şahit olarak yanıt bulmaktı. Acil servisten içeri adımımızı attığımız anda, karşılaştığımız manzara gerçekten etkileyiciydi: Titizlikle planlanmış, modern, her türlü imkanın düşünüldüğü fiziksel bir altyapı ve her bölümde hasta için canla başla çalışan, ehliyetli ve liyakatlı bir sağlık ordusu. Bu tesise ve buradaki çalışanlara duyduğumuz gurur, bir kez daha pekişti.

Ancak, bu parlak görüntünün arka planında, hastanenin ‘kapalı kapılar’ ardında farklı bir hikaye yaşanıyordu. Hasta yakınlarıyla ve personelle yapılan kısa sohbetlerde, yönetim katlarından sızan, hastanenin idari mekanizmasına dair huzursuz edici dedikodular kulağımıza geldi. Bu iddiaların detaylarını, henüz resmi bir sonuçlanma olmadığı ve yargı sürecine intikal etme ihtimali bulunduğu için buradan paylaşmak doğru olmaz. Zaten konuyla ilgili müfettişlerin incelemeler yaptığını ve raporlarını tamamladığını biliyoruz. Süreç yargıya taşındığı takdirde, kamuoyunu bilgilendirmeye devam edeceğiz.

Bu süreç, mevcut hastane yönetimini kaçınılmaz olarak yıprattı. Tüm bu hareketli zemin, önümüzdeki günlerde alınacak çok kritik bir kararın da zeminini hazırlıyor.

Milyon Dolarlık Soru: Yeni Kaptan Kim Olacak?

Bilindiği üzere, mevcut Başhekim Doç. Dr. Şüheda Kaya’nın sözleşmeli görev süresi 1 Eylül itibarıyla doluyor. Yönetmelikler gereği, şehir hastaneleri başhekimlik atamaları, merkezi hükümetteki siyasi iradenin ortak kararı ile gerçekleştiriliyor. Kulislerde dolaşan en çarpıcı iddia ise, yaşananlar nedeniyle bu zorlu ve yıpratıcı görevi üstlenmek isteyen çok fazla adayın olmadığı yönünde. Mevcut başhekimin sözleşmesinin uzatılmadığı da ayrı bir gerçek olarak önümüzde duruyor.

İşte şimdi tüm Elazığ’ın, özellikle de sağlık ve siyaset camiasının kafasını kurcalayan o milyon dolarlık soru şu:
“Elazığ Fethi Sekin Şehir Hastanesi’nin yeni başhekimi kim olacak?”

Bu atama, sıradan bir personel değişikliğinden çok daha fazlasını ifade ediyor. Bölgenin can damarı olan bu hastanenin gelecek dönemdeki hizmet kalitesi, çalışma barışı ve itibarı büyük ölçüde bu isme bağlı. Siyasetçiler, bölgenin sağlık dinamiklerini iyi okuyabilmiş, liyakati ön planda tutan ortak bir aday üzerinde uzlaşacak mı? Yoksa, hastane koridorlarında fısıltıları dolaşan derin kulis faaliyetleri mi galip gelecek?

Sonuç olarak, bu atama bir tercihten öte, Elazığ’a ve tüm bölgeye verilen değerin ve sağlık hizmetlerine dair vizyonun bir göstergesi olacak. Hemşehrilerimiz, kendilerine şifa dağıtan bu kurumun, en az fiziki altyapısı kadar güçlü ve istikrarlı bir yönetimi hak ettiğinin farkında. Umarız ki, yapılacak atama, dedikoduları değil, umutları besler; kulisleri değil, hizmet ve liyakati konuşturur.

Elazığ, bu kararı konuşmaya ve takip etmeye devam edecek. Bizler de kamunun merakını ve beklentisini buradan takip etmeyi sürdüreceğiz.

AK Partili Vekillerin Çalışmaları

AK Parti Elazığ Milletvekilleri Ejder Açıkkapı, Mahmut Rıdvan Nazırlı ve Erol Keleş, yaz boyunca farklı temalarda sahaya indiler.

• Ejder Açıkkapı, tarım ve altyapı projelerine odaklandı. Uluova Sulama Projesi incelemeleri ve ETSO ile sanayi istişareleri öne çıkan başlıklardı. Köy ziyaretlerinde tarımsal destekleri gündeme taşıdı.
• Mahmut Rıdvan Nazırlı, gençlik buluşmalarının yanı sıra bu yıl çocuklara yönelik sünnet şöleni organize etti. Bu etkinlik, toplumsal birliktelik açısından ailelerden olumlu karşılık buldu. Ayrıca NATO Parlamenterler Asamblesi temaslarıyla uluslararası alanda da görev üstlendi.
• Erol Keleş, sağlık ve eğitim odaklı çalışmalarıyla dikkat çekti. Fethi Sekin Şehir Hastanesi’nde incelemeler yaptı, köy okullarını ziyaret ederek öğretmenlerle görüştü, kırsalda sağlık taramaları düzenledi.

MHP’nin Çalışmaları

MHP Elazığ Milletvekili Semih Işıkver, özellikle deprem sonrası yeniden yapılanma sürecine dair sahada görüşmeler yaptı. Güvenlik, ulaşım ve istihdam sorunlarını vatandaşlardan dinledi. Sessiz ama istikrarlı bir saha siyaseti yürüten Işıkver’in çabaları, halk tarafından yakından takip ediliyor. Ancak beklenti, bu temasların projelere dönüşmesi yönünde.

CHP’nin Heyet Ziyaretleri

CHP Elazığ Milletvekili Gürsel Erol öncülüğünde, yaz boyunca çeşitli dönemlerde milletvekili heyetleri Elazığ’a geldi. Esnafla ve sivil toplumla yapılan bu ziyaretlerde sorunların dile getirileceği vaadi öne çıktı. Ancak Elazığ kamuoyunda şu eleştiri sıkça yükseldi:
“Objektiflere poz vermeyin, Meclis kürsüsünden sorunlarımızı dile getirin.”

Bu mesaj, aslında halkın temel beklentisini özetliyor. Yani ziyaretler kıymetli ama çözüm adresi Ankara’daki kürsü ve komisyonlar olmalı.

Halkın Nabzı

Sahada genel bir memnuniyet var: Vekiller vatandaşla buluşuyor, sorunları dinliyor. Ama hemen her kesimin dile getirdiği ortak talep şu: Verilen sözlerin somut adımlara dönüşmesi.

• Esnaf, ekonomide daha hızlı çözümler bekliyor.
• Köylü, tarımsal desteklerin sahaya inmediğinden şikâyetçi.
• Depremzedeler ise hâlâ kalıcı çözümler arıyor.

Yapıcı Bir Değerlendirme

Elazığ’ın vekilleri yaz boyunca farklı alanlarda sahadaydı. Bu temaslar kıymetli; çünkü halkın nabzı ancak yerinde tutulabilir. Ancak siyasetin en güçlü tarafı, sözü icraata dönüştürme becerisidir. Bu noktada hem iktidar hem muhalefet için sorumluluk aynıdır: Sahadaki gözlemleri, Ankara’daki karar mekanizmalarına taşımak.

Sonuç: İcraatın Gölgesinde Kalan Vaatler

Yazın yapılan saha çalışmaları önemli bir göstergeydi. Ama artık Elazığ halkı için asıl mesele, ziyaretlerin değil sonuçların konuşulmasıdır. Elazığ kamuoyu, “halkla buluştuk” açıklamasından çok, “şu sorunu çözdük” ifadesini duymak istiyor.
Kısacası, vekillerin performansını ölçen tek kriter, sahadaki fotoğraf değil, çözülen sorunların listesi olacak.

Gelelim asıl konumuza...
AK Parti, iktidar partisi olması hasebiyle Elâzığ kamuoyunda en çok konuşulan parti olma özelliğini doğal olarak taşıyor. Elâzığ siyasetinin konuşulduğu mekânlarda dolaşırken, AK Parti'nin bazı ilçe teşkilatlarında bir takım "Ali Cengiz oyunlarının yaşandığı kulağıma geldi.
Bugün Kovancılar eşraflarından, sözüne ve şahsiyetine güven duyduğum, inandığım akil bir arkadaşıma “Neler oluyor?” diye sordum. Bir sordum, bin işittim desek yeridir.

20 Temmuz 2025 – Kovancılar Kapıaçmaz mevkiinde kritik bir toplantı

Ferâsetine güvendiğim arkadaşım, geçtiğimiz belediye başkanlığı seçimlerinde Elazığ’da yaşanan Palu-Merkez çekişmesini anlattı. Siyasetçilerden birinin “yanlış anlaşılan” mı desem, yoksa “kasıtlı” mı bilemediğim, sarf ettiği bir cümle; Elazığ'da Palu siyasetçileri ile Merkez siyasetçileri arasında bir ikilik yarattı.
Bu polemik, az kalsın AK Parti’ye belediye seçimlerini kaybettiriyordu. Seçime bir gün kala bazı çevreler devreye girerek bu ikiliği gidermeye çalıştı. Ama o günden bugüne, kapalı kapılar ardında Palu-Merkez çekişmesine dair hesapların hâlâ devam ettiğini söyledi.
Bu çekişmenin, AK Parti içerisinde ilçeler üzerinden yürütüldüğü ve bu iş için en uygun ilçenin de Kovancılar olduğu biliniyor. Şu an tüm siyasi kumpas ve oyunların Kovancılar üzerinden koordine edildiği iddiaları kamuoyunda dolaşıyor.

20 Temmuz akşamı, Kovancılar Belediyesi’ne ait Kapı açmaz mevkiindeki üçlü görüşme

İddiaya göre, iki AK Partili ve bir Büyük Birlik Partili yetkili, belediyeye ait restoranda bir araya gelerek yemek yedi ve siyaset konuştu.
“Cumhur İttifakı’nın bir bileşeni olan BBP’den bir siyasetçinin diğer ittifak üyeleriyle görüşmesinde ne sakınca var?” diyeceksiniz.
Ancak bu görüşmenin gizli yapılması ve ilgililerden saklanması, ayrıca toplantıda konuşulanların Elâzığ AK Parti İl Başkanlığı'na yönelik olası bir operasyon planıyla ilgili olması, bu görüşmeyi önemli hâle getiriyor.

İddiaya göre; Palu menşeli Elâzığ il başkanının görevden alınmasını sağlamak ve yerine merkez menşeli bir ismin getirilmesi amacıyla projeler üretmek ve genel merkez nezdinde girişimlerde bulunmak için bu toplantı yapıldı.
Farklı kaynaklardan araştırıp doğrulattırdığım bilgilere göre, toplantıya katılan isimleri öğrendim. Ancak bu isimler bende saklı.
Yine de, iddiaların araştırılıp somut gerçeklerin açığa çıkması adına; toplantı bahçesinde bir arada bulunan siyasilerin araç plakalarını, araştırmaya kanıt olması için açıklıyorum.
Basın etik kuralları gereği plakaları tam yazmıyorum; ancak anlayan anlar diyerek şu şekilde paylaşıyorum:

• Kovancılar ilçe teşkilatından: 23 A..N 12… (bir siyasetçinin aracı)
• Kovancılar BBP'li siyasetçi: 23 K 001…
• AK Partili siyasetçi: 34 C..M 89…

Siyasette, kapalı kapılar ardında konuşulanların ortaya çıkmak gibi kötü bir huyu vardır. Siyasette asla hiçbir şey gizli kalmaz. Rahmetli Demirel’in bir sözü var: “ Rüzgarsız havada dönen fırıldağın mutlak bir üfleyeni vardır”. Kapalı kapılar arkasındaki toplantılarında arkasında birilerinin olduğu muhakkak.
Ez cümle: Siyasetçilerin, tatlı bir rekabet ve hizmet yarışını, kişisel husumetlere dönüştürmeden, ülkeye ve millete faydalı işler yapması gerekir.
“İnsanı yaşat ki devlet yaşasın” düsturuyla hareket edilmelidir.
Elazığ’daki Palu-Merkez rekabeti husumete evrilmesin…

Ancak Elazığ’ın bu sorunlarının, kronikleşmiş birer hastalık haline gelmesine rağmen. Elazığ, Ak Partinin Oy deposu olmaya devam etmiştir.

Acaba siyasi iktidar; ‘nasıl olsa Elazığ, her durumda,  en az yüzde 60’ lara varan oy veriyor, Elazığ ‘a gideriz mitinglerde bir iki gaz veririz. Gakkoşlar şöyledir böyledir deriz ... Açılışını yaptığımız yerleri yeniden açarız… Yine oyların çoğunu alırız,’ diye mi düşünüyorlar. Yoksa: Seçtiğimiz vekillerimizin zihinlerinden, Meclise gidince bu sorunlar, uçup gidiyor mu?..

7 haziran seçimlerinin üzerinden neredeyse bir buçuk ay gibi bir süre geçti. Hala bir hükümet kurulmadı  ama:

 Yeni dönemde seçilen: Ak partinin Bir milletvekilinin ikinci dönemi başlarken; diğer ikisi, ve MHP nin bir milletvekili, ilk kez meclise gittiler buradan çiçeği burnunda vekillerimize ve  Elazığlı olup da Elazığ dışından seçilerek meclise giden vekillerimize: Elazığ’ımızın hayatiyet taşıyan sorunlarını, bir kez daha hatırlatma gereği hissettik. İşte bu sorunlarımızın başlıkları:

1. Fırat Kalkınma ajansı   kurulacağı zaman Ajans merkezinin, Elazığ –Bingöl Malatya  Tunceli  illerinin merkezinde bulunan şehrimize kurulması için o dönemin vekilleri başarısız bir performans sergilemişlerdi. Malatya Milletvekili Öznür Çalık ‘ın gayretleri sonucu Fırat kalkına Ajansı Malatya’ya kurulmuştu. Dönemim başbakanı Sn Erdoğan, ajans merkezinin Malatya’ya kurulmasını, ‘siyasi kaza’ olarak değerlendirmişti. Elazığ iktidarın üvey evladı olmaya başlayarak devlet yatırımlarından her yıl biraz daha az faydalanmaya başladı: sonunda,

2012- 2015 yılları arasında Bingöl ilinden  daha az devlet yatırımı Elazığ’a reva görüldü... Bingöl Yatırımlarla Elazığ ‘ı geçti. Fırat Kalkınma Ajansının vermiş olduğu desteklerde de  Elazığ yine sonuncu kaldı  En çok yatırım desteği Bingöle ve Malatya’ ya   aktarıldı…

2. Elazığ teşvik yasası kapsamında 4. Bölgede kaldı. Şehrimize Yatırım ve yatırımcının gelmesi için 5. Ve ya 6. Bölgenin cazibesine sahip olmamız  gerekmektedir Maalesef  geçen dönemki vekillerimiz  4. Bölgede olduğumuz  için Elazığ’ın  gurur duyması gerektiğini savunmuşlardı…
3. Elazığ’da İşsizlik oranı son yılların en yüksek seviyesine çıktı. İş kur verilerine göre Elazığ’da kayıtlı işsiz oranı  yaklaşık olarak Yüzde 37 ile Türkiye ortalamasının üzerine çıktı.. Tabi iş aramaktan vazgeçenleri, işyerini kapatan esnafı da hesaba katarsak işsizlik sorunu şehrimizde vahim bir hal almaktadır..
4.  İlimiz  bir tarım şehridir.  Bir zamanların Tahıl ambarı Altınova denilen bereketli tarım arazilerimizin yaklaşık 300 bin hektarı sulanabilir tarım arazisi niteliğinde olmasına rağmen, Kuz ova sulama projesi yarım bırakılarak, Uluova  sulaması da rantabl olmadığından  kaderine terkedilmiştir.. Eyüp bağları pompa istasyonu sökülerek hurdaya satılmıştır. Bugüne geldiğimizde yaklaşık  300 bin hektar sulanabilir  verimli  arazi tarıma elverişsiz  atıl bir durumda beklemektedir…
5. Doğu kentte yapılacak bölge hastanesi 10 yılda anca temeli atılmış yapımı devam etmektedir. Ancak ne zaman tamamlanacağı belirsizliğini korumaktadır..
6. Elazığ’da Turizm yatırımları görmezden gelinmiş. Hizmet sektörünün gelişmesi ve kalkınası için kâğıt üzerinde alınan tedbirler hayata geçirilmekte gecikilmiştir. Bölgedeki zengin turizm potansiyelini desteklemek amacıyla acil eylem planları hayata geçirilmeli bu kapsamda düşünülen, Eski Yimpaş binasının yerine yapılacak Turizm Meslek lisesi ve uygulama oteli projesi, bir an evvel ete kemiğe bürünmelidir.
7. Özel üniversite kurulması çalışmaları bir dönem gündeme gelmiş ancak Talat AKGÜN ün ölümüyle tamamen unutulmuştur. Fırat üniversitesinin Öğrenci kapasitesinin artırılması için yeni yatırımlar yapılmalı Elazığ’a özel  ikici üniversite kurulması için çaba harcanmalıdır.
8. Bu satırlara sığdıramayacağımız daha pek çok  sorun şehirde yaşayan insanlarımızın mutsuz olmasına  sebebiyet vermektedir. …

İşte bu ahvalden ötürü seçilen vekillerimize, bari bu yeni dönemde, bu sorunlarımızı bir kez daha hatırlatmak istedik… Siyaset Elazığ’da insan harcama müessesesi olmasın.. Çözüm üretme merkezi olsun.. Seçilmiş ve atanmışlara bir kez daha saygıyla duyurulur…

Türkiye'nin bölgesel barış için attığı her stratejik adım, sahada yeni bir karşı hamleyle gölgelenmek isteniyor. Kalkınma Yolu gibi projelerle Irak’la kurulan yeni ortaklıklar, sadece ticari bir adım değil; aynı zamanda jeopolitik bir meydan okumadır. İşte bu yüzden, bölgede her barış ihtimali bazı aktörleri rahatsız ediyor.

Dürzi-Arap Çatışması: Yeni Bir Kaos Planı mı?

Suriye’de son günlerde artan Dürzi-Arap çatışmaları, sadece bir iç gerilim olarak okunamaz. Yaklaşık 1300 cana mal olan bu kriz, bölgedeki yeni kırılmanın işaret fişeğidir. Üstelik olaylar spontane değil; dikkatlice planlanmış, dış bağlantıları olan bir stratejinin uzantısı gibi duruyor.

İsrail’in uzun süredir Dürzilerle kurduğu ilişkiler ve ABD’nin sahaya yeniden inmesi, bu tabloyu daha da netleştiriyor. Şam zayıflatılmak isteniyor. Amaç, Suriye’yi daha da parçalamak. Ve elbette Türkiye’yi bu parçaların yanına sıkıştırmak.

Türkiye Ne Yapıyor, Ne Yapmalı?

Türkiye bu oyunu görüyor. Görmekle de kalmıyor; sahada pozisyon alıyor. Suriye’nin kuzeyinde kurulmak istenen terör devletine karşı yürütülen kararlı operasyonlar, bugün yeni bir cepheye taşınıyor.

Çünkü Türkiye biliyor ki: Üniter bir Suriye, kendi sınır güvenliği için bir zorunluluktur. Parçalanmış bir Suriye ise sınırın ötesine taşan bir kaos demektir. Bu nedenle Ankara, Arap aşiretleriyle ve Türkmen topluluklarla olan bağlarını güçlendirerek yeni bir denge inşa etmeye çalışıyor.

İsrail ve ABD Neyi Hedefliyor?

İsrail’in güvenlik konsepti artık savunmadan çok saldırıya dönüşmüş durumda. Bölgedeki her güçlü devlet, her egemen yapı, potansiyel bir tehdit olarak görülüyor. Bu bakış açısı, Dürzi kartının neden masaya sürüldüğünü açıklar nitelikte.

ABD ise eski defterleri karıştırıyor. Afganistan’dan çekilen, Irak’tan yorgun düşen Washington, Suriye’de tekrar sahaya inerse, bu sadece İsrail’in arkasında durmakla kalmaz; bölgeyi yeniden ateşe atar. Şam üzerindeki baskı, yalnızca Esad’ı değil, Türkiye’yi de hedef alır.

Şam Düşerse, Sınır Yanabilir

Unutmayalım; Türkiye, sadece kendi topraklarını değil, Suriye’nin bütünlüğünü de savunarak aslında kendi geleceğini koruyor. Çünkü Şam'ın çökmesi, sadece bir başkent meselesi değildir. Bu, Türkiye’nin güney sınırında ateşle çizilmiş yeni bir harita demektir.

O yüzden bugün Ankara’nın yaptığı her diplomatik temas, her askeri hareketlilik, aslında bir barış yatırımına dönüşmelidir. Kararlılık sürmeli, ama soğukkanlılık da elden bırakılmamalıdır.

Sonuç: Teyakkuz Bitmemeli

Ortadoğu’da barış kolay gelmiyor. Hele ki terörle beslenen, vekâlet savaşlarıyla büyüyen bir coğrafyada. Fakat Türkiye, bu zorlu coğrafyada kendi oyununu kurmaya muktedir bir ülke. Yeter ki stratejik sabır ve akıl bir arada yürüsün.

Bugün Dürziler üzerinden yürütülen bu yeni kaos planı, yarın başka bir etnik grubu hedef alabilir. Bu yüzden sadece bir olaya değil, tüm tabloya bakmak zorundayız. Ve bu tabloyu bozacak her hamleye karşı, terörsüz bir Türkiye, istikrarlı bir bölge vizyonunu savunmaya devam etmeliyiz.

O gece hedef yalnızca seçilmiş hükümet ya da Meclis değil, 85 milyonun ortak kaderiydi. Türk milletinin birliği, kardeşliği ve bağımsızlığı hedef alındı. Ancak hesap edemedikleri bir şey vardı: Bu milletin şanlı direnişi, vatan sevgisi ve demokrasiye olan sarsılmaz inancı.

Cuntacıların oyununu bozan; tankların önüne yüreğiyle dikilen, kurşunlara karşı göğsünü siper eden halkımız oldu. 15 Temmuz, milletimizin yazdığı en büyük direniş destanlarından biri olarak tarihe geçti. Bu ihanetin yarattığı sarsıntı, aynı zamanda Türkiye'nin içindeki ve dışındaki tüm terör odaklarına da bir uyarıydı: Bu topraklarda milletin iradesi dışında hiçbir güç egemen olamaz.

Bugün, 15 Temmuz’un yıldönümünde, sadece geçmişin karanlığına değil, geleceğin aydınlığına da bakıyoruz. “Terörsüz Türkiye” hedefi, sadece güvenlik politikalarının değil; milli birlik, adalet, demokrasi ve kardeşlik temelinde yükselen bir toplumsal vizyonun adıdır. Terör örgütlerinin istismar ettiği ayrımcılığı, kutuplaşmayı ve cehaleti aşarak; her vatandaşımızın huzur içinde yaşayacağı bir Türkiye’yi birlikte inşa edeceğiz.

Mustafa Kemal Atatürk’ün bizlere miras bıraktığı “Egemenlik, kayıtsız şartsız milletindir” sözü; bu ülkenin en temel harcıdır. Bizler, bu harcı korudukça ve güçlendirdikçe; ne darbe girişimleri ne de terör tehditleri bu milleti yolundan çeviremeyecek.

Türkiye Cumhuriyeti; devletiyle, milletiyle, tarihiyle ve geleceğiyle bölünmez bir bütündür. Bu topraklarda kardeşlik kazanacak, umut kazanacak, terör değil barış, nefret değil sevgi yükselecektir.